|
album ślubny
Aparaty fotograficzne którymi robimy albumy ślubne możemy generalnie podzielić ze względu na kilka kryteriów:
o Ze względu na rozmiar materiału światłoczułego dla albumu ślubnego, na którym jest rejestrowany obraz, aparaty dzielimy na: małoobrazkowe, średnioformatowe i wielkoformatowe.
Aparaty małoobrazkowe to aparaty, które jako materiał światłoczuły wykorzystują tradycyjne filmy o formacie klatki 24x36 mm.
Aparaty średnioformatowe to aparaty do ślubnych albumów, do których zakłada się z reguły rolki błon światłoczułych o szer. 60 mm, i w zależności od aparatu można było na nim robić zdjęcia o formatach błon: 60x45mm, 60x60mm, 60x70mm, 60x80mm, 60x90mm.
Aparaty wielkoformatowe to aparaty, do których wkłada się błony światłoczułe w pojedynczych arkuszach robi albumy ślubne, o formatach do kilkunastu cm. Ponadto aparaty te mają ogromne możliwości manipulacji płaszczyznami przednią i tylnią, co daje nieprawdopodobne możliwości techniczne (perspektywiczne), zupełnie nie osiągalne dla małoobrazkowych aparatów.
o Ze względu na budowę:
Aparaty dalmierzowe - to rodzaj aparatu fotograficznego z wbudowanym dalmierzem. Ustawianie odległości w takim aparacie polega na ręcznym spasowaniu podwójnego obrazu, uzyskanego ze stereoskopowego układu celowniczego.
Aparat przeziernikowy - zwany też celownikowym, to rodzaj aparatu fotograficznego w którym celowanie (wybór kadru) odbywa się poprzez przeziernik (celownik), a nastawianie ostrości odbywa się poprzez ustawianie odległości na podziałce obiektywu.
Aparaty mieszkowe ? to rodzaj aparatu fotograficznego do fotografii slubnej, w którego konstrukcji występuje elastyczny mieszek w postaci harmonijki, łączący obudowę obiektywu z korpusem aparatu. Rozwiązanie takie stosowane było niegdyś w aparatach popularnych, obecnie wykorzystywane jest w aparatach wielkoformatowych oraz w urządzeniach do zastosowań specjalnych.
|
|
Zdjęcia pleneru w Bielsku-Białej
Lustrzanki dwuobiektywowe do zjęć w plenerze ? prosty, dwuobiektywowy, matówkowy, aparat fotograficzny charakteryzujący się zwartą i sztywną konstrukcją. Górny obiektyw z lustrem i matówką służy do celowania a dolny do robienia zdjęć. Obiektywy najczęściej są identyczne, ale górny nie ma migawki i przysłony. Funkcjonalnie zbliżony jest do lustrzanki jednoobiektywowej, ale oddzielenie części zdjęciowej od części celowniczej daje prostszą i mniej zawodną konstrukcję (odpada problem synchronizacji migawki z ruchomym lustrem). Zastosowanie dwóch obiektywów podraża aparat i utrudnia stosowanie obiektywów wymiennych.
Lustrzanki jednoobiektywowe ? aparat fotograficzny wyposażony w jeden obiektyw plener zdjęcia(1) i wbudowane w korpus lustro (2), które kieruje światło padające przez obiektyw na matówkę (6, gdzie tworzy się obraz fotografowanego obiektu) i dalej, przez pryzmat pentagonalny (7), do wizjera (8). Są również modele, zwłaszcza starszych aparatów średnioformatowych, w których obraz na matówce obserwuje się bezpośrednio z góry, bez pryzmatu i wizjera dla pleneru w Bielsku-Białej. Wyjątek stanowią aparaty z nieruchomym lustrem półprzepuszczalnym: część światła odbija się od lustra i trafia przez pryzmat do wizjera, a część od początku pada na migawkę (zaś po jej otwarciu ? na kliszę). Taka konstrukcja znacząco zmniejsza opóźnienie między wciśnięciem spustu, a otwarciem migawki aparatu. Eliminuje także drgania pochodzące od podnoszącego się lustra, w momencie wykonywania zdjęcia, co ma duże znaczenie przy średnich czasach naświetlania (od ok. 1/60s do ok. 1s). Podobny efekt uzyskuje się stosując mechanizm blokady podniesionego lustra gdzie plener zdjęcia, fotografia ślubna(ang. mirror lock-up, MLU) przed zrobieniem zdjęcia. W lustrzankach jednoobiektywowych stosuje się zazwyczaj migawki szczelinowe, metalowe (rzadziej płócienne), o przebiegu pionowym (rzadziej poziomym), umieszczone za lustrem, jak najbliżej błony światłoczułej. Najbardziej popularnym formatem jest format małoobrazkowy (na perforowanej błonie o szerokości 35 mm naświetlana jest klatka o rozmiarach 24x36 mm), ale produkuje się również jednoobiektywowe lustrzanki średnioformatowe (format klatki 45x60, 60x60 lub 60x70 mm). Aby umożliwić swobodną obserwację obrazu przez obiektyw przy różnych wartościach liczby przysłony, w lustrzankach jednoobiektywowych stosuje się zazwyczaj układ automatycznej przysłony, która przez większość czasu pozostaje całkowicie otwarta, a przymyka się do nastawionej wartości samoczynnie po podniesieniu lustra, tuż przed wyzwoleniem migawki. Często spotykanymi (choć nie obowiązkowymi) cechami lustrzanek jednoobiektywowych są również: możliwość stosowania wymiennych obiektywów oraz wbudowany układ pomiaru światła w trybie TTL.
|
