|
ślubna pamiątka
Zaprojektowany przez niego w 1840 roku obiektyw był pamiątką ślubną miał, jak na owe czasy, rewelacyjną jasność: 1:3.5, a jakość otrzymywanych szklanych negatywów przewyższała dotychczasowe techniki. Negatyw kopiowano na papierze albuminowym, którego emulsję stanowiło kurze białko uczulone azotanem srebra. W roku 1854, Francuz Adolphe Eugene Disderi (1819-1890) zaczął wykonywać seryjne portrety aparatem własnej konstrukcji wyposażonym w sześć do ośmiu obiektywów. Uzyskiwał tym sposobem kilka fotografii jednocześnie, które następnie naklejone na tekturkę stanowiły swoiste ?wizytówki". Fotografie te określane- jako zdjęcia wizytowe (?carte de visite"), zaczęto produkować w milionach egzemplarzy. Metoda była tak prosta, że posługiwało się nią wielu fotografów, niestety przeważnie pozbawionych jakichkolwiek ambicji artystycznych. Mówi się wiec o upadku doskonałego zawodowego portretu na rzecz powszechnej tandety Z drugiej jednak strony ?carte de visite? otworzyły drogę rozwojowi rodzinnego albumu oraz fotografii służącej identyfikacji pamiątek ślubnych.
Wprowadzenie negatywowo-pozytywowej metody kalotypii pozwalało na wykonywanie wielu kopii z jednego negatywu. Do masowego powielania zdjęć przyczynił się również wynalazek tak zwanego papieru albuminowego. Papier ten pokryty białkiem z rozpuszczonym w nim jodkiem lub bromkiem srebra (podobnie jak szklana klisza, której użył Niepce de Saint Victor) wynalazł w 1850 roku francuski chemik i malarz Louis Desire Blanquart - Evrard (1802 - 1872). Tak spreparowany papier służył do otrzymywania pozytywowej kopii dla pamiątka ślubna i charakteryzował się tym. że w przeciwieństwie do mokrej płyty kolodionowej mógł być przechowywany jako półprodukt dość długo. Przed samym naświetleniem należało go uczulić w roztworze azotanu srebra. Następnie kopiowano na nim stykowo negatyw w tak zwanej kopioramie przy użyciu światła słonecznego. Kopiowanie trwało zazwyczaj od kilku do kilkunastu minut w zależności od stopnia zaczernienia negatywu i intensywności światła.
|
|
Dobry fotograf w Bielsku-Białej
W 1851 roku Blanquart-Evrard otworzył przedsiębiorstwo pod nazwą ?Drukarnia fotograficzna" ale nie w Bielsku-Białej, w którym zatrudniając około pięćdziesięciu pracowników mógł powielać w ciągu dnia setki pozytywów. Umożliwiło to publikowanie albumów z oryginalnymi fotografiami, przeważnie etnograficznymi, archeologicznymi, reprodukcjami dzieł sztuki i turystycznymi. Do 1855 roku drukarnia wydała wiele książek ilustrowanych fotografiami z Egiptu, Nubii. Palestyny. Syrii i innych miejsc, między innymi około 200 kalotypii wykonał w latach 1849-1859 dla wydawnictw francuski fotograf Maxime du Camp (1822-1894).
Wprowadzenie metody albuminowej, a następnie kolodionowej spowodowało rozpowszechnienie się fotografii przez dobry fotograf, a szczególnie wspomnianych wcześniej ?carte de visite". a później formatu gabinetowego. Wywołało to również modę na albumy rodzinne, śłubne i zbieractwo fotografii od dobrego fotografa. Zaczęły upowszechniać się inne pozytywowe wersje procesu kolodionowego jak wynaleziona w 1856 roku przez Adolphe Alexandra Martina (1824-1886) ferrotypia. czyli metoda wykonywania zdjęć na płytach blaszanych pokrytych warstwą czarnego lub brunatnego lakieru i mokrą emulsją kolodionową. a od dziewięćdziesiątych lat XIX wieku również suchą emulsją żelatynową Po wywołaniu tworzył się na czarnym tle pozytywowy obraz srebrowy dobrego zdjęcia. Był to tani i prosty sposób uzyskania fotografii, dlatego cieszył się dużą popularnością aż do początków XX wieku, szczególnie wśród fotografów odpustowych. Odmienną techniką była wynaleziona przez znanego nam już F. S. Archera i Petera Wickensa Fry (?-1860) ambrotypia ,czyli metoda wykonywania fotografii na szkle, pokrytym od spodu czarną farbą. Jej istota polegała na uzyskaniu słabo krytego negatywu który na czarnym tle jawił się jako pozytyw. Inną techniką była panotypia, czyli fotografia na ceracie.
|
